Varroa Bulaşıklığı Neden ve Nasıl Ölçülür?

Kolonide her gün doğal olarak bir miktar akar ölür ve kovanın dibine düşer. Kovan dibine yapışkan yüzeyli, telli bir dip tahta konularak bu düşen akarlar toplanır ve belirli bir süre sonunda sayılır.

Bu yöntemin avantajı koloniyi hiç rahatsız etmemesidir. Dezavantajı ise sonucun koloninin gücüne, yavru durumuna ve mevsime göre değişmesidir. Tek bir sayımdan çok, aynı kovanda tekrarlanan sayımların gidişatı anlamlıdır.

İkinci yaklaşım, yavrulu çerçevelerden alınan bir grup ergin arı üzerindeki akarların sayılmasıdır. Pudra şekeri ya da yıkama esaslı yöntemler bu mantıkla çalışır; akar arının üzerinden ayrılır ve sayılır.

Bu yöntem daha doğrudan bir tablo verir çünkü akarı arıya oranlar. Karşılığında koloniyi rahatsız eder, örnek almayı ve dikkatli çalışmayı gerektirir. Örneğin ana arının bulunduğu çerçeveden alınmamasına dikkat edilir.

Hangi yöntemin seçileceği arıcının imkanına ve alışkanlığına bağlıdır. Önemli olan aynı yöntemi tutarlı biçimde kullanmaktır; yöntem değişirse sonuçlar birbiriyle karşılaştırılamaz.

Müdahale eşiği tek bir sayı değildir. Mevsime, koloninin yavru durumuna, bölgeye ve kullanılan ölçüm yöntemine göre değişir. Aynı sonuç ilkbaharda başka, sonbaharda başka anlama gelir.

Bu yüzden burada bir sayı verilmez. Kendi bölgen ve koşulların için geçerli eşiği, ölçüm sonucunu nereye koyacağını ve müdahalenin hangi dönemde anlamlı olduğunu Arılarım uygulamasında görebilirsin; kullanılacak ruhsatlı ürünün dozu ise ürünün kendi prospektüsünde yazılıdır.

Yılda bir kez yapılan ölçüm fikir verir ama yönetim sağlamaz. Ölçüm sezon boyunca düzenli tekrarlandığında akar yükünün nasıl seyrettiği görülür.

Her ölçüm tarihiyle birlikte yazılmalıdır. Bu kayıt zamanla arılığın kendi verisini oluşturur ve bir sonraki yılın planı tahminle değil geçmiş veriyle kurulur.

Bütün kovanları ölçmek çoğu arıcı için zordur. Arılıktaki kovanların bir bölümünü örnek olarak seçip düzenli izlemek, hiç ölçmemekten çok daha iyidir.